غزل شمارهٔ ۱۵۶۶

برداشت: هر کجا که می‌روم، جانم با تو گره خورده و همواره به یاد تو شاداب و پر نشاطم.

برداشت: تا زمانی که چهره‌ات کنار دل من بر خاک قرار نگرفته، من در آسمان نیستم.

برداشت: اگر سایه‌ام در این دنیا باشد، نگران نباش که من در آن دنیا هستم.

برداشت: من چیزی هستم که به طور موقت و قرضی وجود دارم و به چیزی که به آن خوشحالم، اعتماد کاملی ندارم.

برداشت: در کشتی عشق غرق در خوابم و در این حالت آرامش، روح من آرام است.

برداشت: امروز در دنیای بی‌جان‌ها رونق و شکوفایی ایجاد شده و امروز در بین انسان‌ها زندگی جاری است.

برداشت: وقتی که علم و دانش را از طریق نوشتن به من عطا کرد، پس من نیز نام خود را بر روی کاغذ می‌نویسم.

برداشت: زمانی که عقیق در دسترس و ارزشمند است، چه نگرانی از این که مغازه‌ام خراب شده باشد؟

برداشت: از آن بار سنگین، دلم سبک شد. اگر دلم سبک است، چرا حال و هوایم سنگین است؟

برداشت: ای ساقی عزیز، نزدیک بیا تا نشانی از خودم را بر سرت و چشمانت بگذارم.

برداشت: به جز از شمع و شکر، هیچ کلمه‌ای را نگو که من از آن آگاهی ندارم.