غزل شمارهٔ ۱۵۶۴

برداشت: روزی که به سراغ مقام‌ها و یادگارهای من خواهی آمد، به خاطر داشته باش که همیشه از احساس و هیجان من یاد کن.

برداشت: ای دیده و ای چراغ روشنی، آن قبر را برایم نورانی کن.

برداشت: تا زمانی که در قبرم این بدن صبور بتواند از تو به خاطر نعمت‌ها و الطاف‌ات شکرگزاری کند.

برداشت: ای گلستان، نگذار فرصت‌ها از دست برود؛ اجازه بده نفسی تازه کنم و از عطر زیبایت بهره‌مند شوم.

برداشت: زمانی که از کنارم عبور کنی، به خاطر فاصله‌ای که از در و پنجره‌ات دارم، نمی‌توانم تو را ببینم.

برداشت: اگرچه بر سر قبرم سنگی گذاشته‌اند، اما هنوز هم در مسیر خیال و رویاهایم بدون هیچ مانعی پیش می‌روم.

برداشت: اگرچه صد کفن از ابریشم داشته باشم، اما بی‌پوشش بودن صورت تو برایم مانند عریانی است.

برداشت: من از محوطه‌ای که متعلق به توست خارج می‌شوم و در گودالی فرو می‌روم، مگر اینکه مرا همچون یک مور ببینی.

برداشت: من مانند یک مورچه در خدمت تو هستم، ای سلیمان! لحظه‌ای هم مرا از حضور خود دور نکن.

برداشت: سکوت کردم تا تو بگویی، چون از گفت‌وگو با خودم کلافه و خسته‌ام.

برداشت: شمس تبریز، من تو را فراخوانده‌ام، چون دعوت تو برای من مانند بادی است که روح را در بدن به حرکت درمی‌آورد.