غزل شمارهٔ ۱۵۵۵

برداشت: ما از دلی به دل دیگر نمی‌رویم و لحظه‌ای هم از دل خود جدا نمی‌شویم.

برداشت: ما مانند نای بی‌سر و بی‌برگ شده‌ایم و در حال نواختن هستیم.

برداشت: عاشق همچون جگر کباب در آتش عشق قرار دارد و تنها شعله‌های این عشق را تجربه می‌کند.

برداشت: ما همچون ذره‌های نور عشق هستیم، ای عشق، بیا تا ما نیز به اوج برسیم.

برداشت: ما در میان ذره‌ها قرار داریم و به نوعی از همه کوچک‌تر و کم‌اهمیت‌تر به نظر می‌رسیم.

برداشت: اگر به جستجوی ما برآیی و نتوانی ما را پیدا کنی، این را بدان که ما کجاییم.

برداشت: در خانه مانند نور خورشید می‌درخشیم و دور تا دور فضای خانه را روشن می‌کنیم.