غزل شمارهٔ ۱۵۵۴

برداشت: زمانی که ما مانند ذره‌ای کوچک به رقص درآییم، تو ای خورشید، به تسخیر ما درخواهی آمد.

برداشت: در هر صبح زود، ما مانند خورشید از سمت شرق عشق ظهور می کنیم.

برداشت: در این جهان، چه در شرایط خوب و چه در بد، باید با انعطاف و استقامت زندگی کنیم. نه باید به شدت به مشکلات دچار شویم و نه از خوشی‌ها غافل شویم.

برداشت: ما بارها ناله و شیون مس‌ها را شنیده‌ایم؛ ای نور، به ما بتاب تا به طلا تبدیل شویم.

برداشت: برای رفع نیاز و درد آنها، ما به آسمان و ستاره‌ها روی می‌آوریم.

برداشت: به خاطر دلبر زیبا، که همچون عطر دل‌انگیزی است، به سراغ زیبایی و جواهراتی چون قلاده‌ای از عنبر می‌آییم.

برداشت: ما از لباس خود استفاده کردیم تا به خوشبختی و زیبایی بیشتری برسیم.

برداشت: ما به خاطر فقر و نیازمان، با خوشحالی و سرزندگی به زندگی ادامه می‌دهیم و از لذت‌ها و نوشیدنی‌های رنگین لذت می‌بریم.

برداشت: اگرچه دنیا به ما زهر و تلخی بچشاند، ما از درون خود شکر و سپاسگزاری خواهیم کرد.

برداشت: زمانی که دلیران در اوج جنگ و نابسامانی فرار کنند، ما همچون سنجر خواهیم آمد.

برداشت: ما از خون دشمن شرابی درست می‌کنیم و سپس او را می‌کشیم و با خنجر می‌آییم.

برداشت: ما گروهی از عاشقان مجنون هستیم که هر روز به عنوان یک حلقه دور هم جمع می‌شویم و به درگاه عشق می‌رویم.

برداشت: طغرا (علامت یا امضا) ما را نوشت و ما از خاموشی به سخن گفتن خواهیم آمد، اما کی این اتفاق خواهد افتاد.

برداشت: در عالم بالا و در فضای بی‌نهایت ما بر سطح زمین سبز رنگی خواهیم آمد.

برداشت: از دنیای مادی و ظاهری فاصله بگیریم و به دنیای عشق و معنویت وارد شویم.

برداشت: به جسم تبدیل شده‌ایم، اما روح پاکی در ماست؛ بیایید از این قید جسمانی رها شویم و به پاکی واقعی دست یابیم.

برداشت: شمس تبریز، منبع زندگی و وجود است، و در دنیای ابدی ما به یکدیگر خواهیم رسید.