غزل شمارهٔ ۱۵۵۳

برداشت: ما با هم صحبت می‌کنیم و در کنار یکدیگر می‌نشینیم.

برداشت: دوستان، شما جلوتر بنشینید تا بتوانیم چهره یکدیگر را ببینیم.

برداشت: ما از درون همدلی‌ها و توافق‌ها شکل گرفته‌ایم، بنابراین گول نخور که فکر کنی ما فقط به همین صورت که هستیم، هستیم.

برداشت: در این لحظه که در کنار هم هستیم، با شادی و زیبایی در دل و دستانمان، لحظات خوشی را سپری می‌کنیم.

برداشت: ما از عین به غیب راه داریم چون که با پیام‌آور دین همراه هستیم.

برداشت: ما به باغی دسترسی داریم که همسایه‌های ما در آن سرو و یاسمن هستند.

برداشت: هر روز به باغ می‌رویم و گل‌های شکفته زیادی را تماشا می‌کنیم.

برداشت: برای عشق‌ورزی و تحسین عاشقان، گل‌ها را یکی یکی بچینیم و در دامن بگذاریم.

برداشت: از باغ هر چه که جمع آوری کردیم، در برابر خود قرار می‌دهیم و از میان آن‌ها بهترین‌ها را انتخاب می‌کنیم.

برداشت: دل ما را از ما ربودید، در حالی که ما دزد نیستیم، بلکه امانت‌دار هستیم.

برداشت: حال ما مانند نسیم آن گل است و ما در باغ گلشن یقین قرار داریم.

برداشت: نسیم آن گل در سرتاسر عالم پراکنده شده است و این نشان می‌دهد که بیایید و ببینید ما چقدر شبیه به آن گل هستیم و چه حال و هوایی داریم.

برداشت: در زمانه‌ای که بوی خوش زندگی به مشام می‌رسد، ما نیز با این حال که ممکن است قدیمی و کهنه به نظر برسیم، تاثیرات آن را احساس می‌کنیم.

برداشت: هرچند که ما در ظاهر مانند خدمتگزاران عشق هستیم، اما حقیقتاً خود عشق نیز در انتظار ما نشسته است.