غزل شمارهٔ ۱۵۵۲

برداشت: ما جان عاشقان را به شور و نشاط می‌آوریم و فقط به زندگی خانه‌نشینی و عافیت‌طلبی قانع نیستیم.

برداشت: اگر در دل تو چیزی در ذهن داری، آیا فکر می‌کنی ما از آن بی‌خبریم؟

برداشت: ما خود راز و خیال‌ها نیستیم و نمی‌توانیم هر اندیشه و خیالی را به وجود بیاوریم.

برداشت: دل‌ها مانند کبوترانی هستند که هر آن ممکن است به سمتی پرواز کنند.

برداشت: بدن به روح گفت که از این علامت خسته‌ام، روح پاسخ داد که به طور کامل با تو یکی می‌شویم.

برداشت: در نهایت، به سخن خود توجه کن که ما آنچه در دهن تو می‌گیریم را در نظر خواهیم داشت.

برداشت: هر لحظه در آغوش تو هستیم، در حالی که لذت و سختی را تجربه می‌کنیم.

برداشت: به ما اجازه بده تا با طبیعت آتش، آب و باد، لذت‌های خاکی و دنیایی‌ات را بچشیم.

برداشت: اگر در آن زمان دهان تو را بشوییم، به جایی خواهی رسید که ما مخفی هستیم.

برداشت: زمانی که ما لباس تو را در خفا برداشتیم، آن وقت متوجه می‌شوی که ما چگونه هستیم.

برداشت: وقتی که تصویر تو را از خاک پاک کردیم، می‌دانی که ما خود شگفتی‌های زمان هستیم.

برداشت: به هر طرف که بنگری، زمان را نمی‌بینی، پس به خودت نبال که ما وجودی فراتر از مکان داریم.

برداشت: بدن تو در هماهنگی با احساساتت حرکت می‌کند و در این حالت، تو به زیبایی در رقص زندگی می‌کنی، زیرا تمام وجود من با توست.

برداشت: وقتی که لب‌هایمان به هم نزدیک است، تو بدون اینکه کلامی بگویی، می‌توانی به راحتی اعتراف کنی که ما هم‌صحبت هم هستیم.

برداشت: ای شمس‌الدین و شاه تبریز، ما از بندگی تو به مقام‌ شاهان نائل آمده‌ایم.