غزل شمارهٔ ۱۵۵۱

برداشت: اگر از ذات و نهاد خود پاک و نیکو باشیم، امیدواریم همیشه شاد و خوشبخت زندگی کنیم.

برداشت: ما در دل شادمانی و سرور را به دیگران هدیه می‌دهیم تا در عشق و محبت، از مقام و منزلت ویژه‌ای برخوردار شویم.

برداشت: زمانی که عشق ما را به وجود آورد، آیا می‌دانی که باید در کارهای نیک و پسندیده باشیم؟

برداشت: در عشق تو چشمانم باز است و چون تو نیز با قلبی گشاده محبت می‌کنی، به این احساس ادامه خواهیم داد.

برداشت: چرا که ما به دنبال چیزی هستیم که در واقع وجود ندارد، پس باید همه ما در جستجوی آنچه که می‌خواهیم باشیم.

برداشت: ما مانند بندگان عشق هستیم و از آنجا که چنین هستیم، می‌توانیم همچون پادشاهان بزرگ و اسطوره‌ای چون کیخسرو و کیقباد زندگی کنیم.

برداشت: مانند یوسف، آن عزیز مصری، هر چند در گردونهٔ حوادث باشیم و با مشکلات مواجه شویم.

برداشت: در چهره یوسف، پرده‌ای وجود دارد که ما باید با حسن نیت به آن نگاه کنیم.

برداشت: باد خود به خود پرده را کنار می‌زند، پس ما باید منتظر بمانیم تا باد بیفتد.

برداشت: ما دل خود را به خوبی دین سپردیم تا همیشه در خاطر او باشیم.