غزل شمارهٔ ۱۵۵۰

برداشت: اگر از غم عشق خجالت می‌کشیم، پس برای چه به این دنیا آمده‌ایم؟

برداشت: ای پروردگارا، هرگز آرامش و آسایش را به ما نده؛ چرا که اگر تو را نبینیم، هیچ آرامشی نخواهیم داشت.

برداشت: ای یوسف زیبا، کجایی؟ ما در آن سرزمین به تو دل بسته‌ایم.

برداشت: هر صبح به دو زلف تیره و خوشبو مانند نسیم صبحگاهی نگاه می‌کنیم.

برداشت: وقتی که موهای خود را به شکل حلقه درمی‌آوری، ما نیز با چشمان‌مان در آن حلقه‌ها شمارش می‌کنیم.

برداشت: چشم تو جان من را به دام انداخت و ما در آن دام می‌نگریم.

برداشت: تو مانند آب زندگی هستی و در کنارت، این آتش را که نماد گرما و خشم است، کنار می‌زنیم.

برداشت: از آن گل‌های سرخ چه دلی شکسته و داغداری داریم، ای کاش می‌دانستی که چقدر دلتنگ و غمگینیم.

برداشت: ما نه نقره داریم و نه طلا، نه محبوبی در کنارمان داریم، تنها از حسادت به شمس تبریز سخن می‌گوییم.