غزل شمارهٔ ۱۵۴۹

شاعر در این شعر به جوانی و زندگی پرشور خود اشاره می‌کند و تأکید دارد که باوجود پیری و فنا، او هنوز زنده و پر انرژی است. او خود را به ماهی در چشمه حیات تشبیه می‌کند که غرق در شیرینی زندگی است. شاعر به عشق و محبوبش اشاره می‌کند و بیان می‌کند که تنها از لب او می‌نوشد و غیر از زیبایی او چیزی نمی‌خواهد. او همچنین از وابستگی‌اش به محبوبش سخن می‌گوید و می‌گوید که حتی اگر در چهره‌اش خمیدگی باشد، باز هم او تیرش را به قلب او روان می‌کند و نمی‌تواند از او دور شود. در نهایت، شاعر به این نکته می‌رسد که نمی‌تواند بدون محبوبش زندگی کند و اگر او را ترک کند، زندگی‌اش بی‌معنی خواهد بود.