غزل شمارهٔ ۱۵۴۸

برداشت: وقتی چهرهٔ تو را مانند بهار دیدم، متوجه شدم که گل‌ها از تو خجالت‌زده‌اند.

برداشت: وقتی در قلب من جا گرفتی، دیدم که دل من بی‌تاب تو شده است.

برداشت: من به عنوان یک چشم، مانند گل نرگس، همه را با حالت خمار و بی‌خبر از خودم دیدم.

برداشت: من در عشق، بلایی را مشاهده کردم که عشق به آن مانند یک حصار است.

برداشت: عشق تو را بر تمام امکانات و لذت‌های دنیا ترجیح دادم.

برداشت: این جمله به این معناست که وجود و ماهیت اصلی تو با روح جهان یکی است، اما از جنبه‌های مختلف و گوناگونی که در زندگی و خودت مشاهده کرده‌ام، مانند هزاران چهره متفاوت، جلوه می‌کند.

برداشت: من زندگی‌ام را از تو گرفتم و به همین خاطر دو بار به زندگی نگاه کرده‌ام.

برداشت: اگر تو رفیق من هستی، این ساز را بنواز که من یارم را دیدم.

برداشت: در شهر شما چگونه می‌توانم یاری پیدا کنم، وقتی که یاری چون شهریار را دیده‌ام؟

برداشت: وقتی او را در آغوش گرفتم، متوجه زیبایی‌های خاصی شدم که شبیه به قدرت شیرین‌کننده‌ها بود.

برداشت: زمانی که من از صحبت کردن خودداری کردم، متوجه شدم که چقدر حرف برای گفتن وجود دارد.

برداشت: وقتی که پایم دیگر در این مسیر نایستاد، توانستم راهی هموار را ببینم.

برداشت: من از خطر نمی‌هراسم چون کسانی را دیده‌ام که بدون سر هم کلاه دارند.

برداشت: بس کن که دلمردگی و دل‌زدگی معشوقه را در چهره‌اش دیدم.