غزل شمارهٔ ۱۵۴۵

برداشت: می‌خواهم از شراب خوشمزه‌ای که از انگور تهیه شده لذت ببرم و با دوستان شاد و سرخوش خود وقت بگذرانم.

برداشت: بویی از حلاج به مشامم رسیده است و می‌خواهم از ساقی، می‌ای مانند باده منصور بنوشم.

برداشت: از ساز مطرب، صدای حزین و غم‌انگیزی می‌خواهم و از زاری و نالهٔ ساز تنبور نیز درخواست دارم.

برداشت: وقتی که دوست من در مکان‌های خراب و بی‌سر و سامان به سر می‌برد، چرا من باید به دنبال مکانی امن و درست باشم؟

برداشت: بیا نزدیک من ای ساقی، زیرا امروز تصمیم دارم از خودم فاصله بگیرم.

برداشت: اگر بگویم مرا ببخشید، او می‌گوید من هم تو را می‌بخشم.

برداشت: مرا در چشمانت جای ده تا بتوانم خود را از نگاه دیگران پنهان کنم.

برداشت: در این دنیا تنها یک لحظه کافی است تا به آرزوهای بزرگ و زیبایی‌ها دست پیدا کنم.

برداشت: اگر چشمانم و دلم جز تو را ببینند، در آن لحظه چشمانم را خواهم بست.

برداشت: چشمم را از نور خورشید بستم، زیرا من به زیبایی چهره‌ای روشن و پرنور نیاز دارم.

برداشت: اگر می‌خواهی که دل‌های رنجور را درمان کنی، مناسب است که خود را نیز در حالتی رنجور قرار دهی.

برداشت: اگر تو می‌توانی به مردگان جان تازه ببخشی، پس سزاوار است که من نیز اگر بخواهم، خودم را در گور جا دهم.