غزل شمارهٔ ۱۵۴۴

برداشت: تو از من می‌پرسی که حال من چگونه است، اما من نمی‌دانم چطور باید پاسخ دهم و از کجا باید این پاسخ را بیابم.

برداشت: من را می‌پرسی که چرا چنین خوشحال و سرمست هستم، در حالی که من از بار سنگین مشکلات بی‌خبرم.

برداشت: تو به من می‌گویی که آن لب او چه چیزی دارد که من از شیرینی سخن گفتن او بی‌خبرم.

برداشت: تو از من می‌پرسی در این عمر چه تجربیاتی داشته‌ام، اما من از عمر و جوانی خود چه اطلاعاتی دارم؟

برداشت: من در چهره او آتشی دیدم که مانند آبی برای زندگی من است؛ نمی‌دانم چه باید بکنم.

برداشت: این جمله به نوعی به پیچیدگی و ابهام در رابطه‌های انسانی اشاره دارد. پرسش می‌کند که اگر من تجلی و نمایانگر تو هستم، پس واقعاً خودِ تو کیستی؟ آیا تو همان‌طور که من می‌بینم هستی یا اینکه چیزی متفاوت وجود دارد؟ من خودم هم نمی‌دانم چه انتظاری باید داشته باشم. به عبارتی، ارتباط میان من و تو می‌تواند پیچیده و مبهم باشد.

برداشت: من چه کسی هستم که به چنین افکاری بیندیشم؟ تو، ای جان مهربان من، چه چیزی از این اندیشه‌ها می‌دانی؟

برداشت: مرا می‌گویی که در مسیر او اقامت دارم، اما تو راهبلدی و من چه چیزی از این راه می‌دانم؟

برداشت: گاهی مرا به عنوان کمان می‌سازند و گاهی تیر تو هستم. من چه می‌دانم که آیا تیر تو هستم یا کمان خودم.

برداشت: وقتی که لحظه‌ای به گونه‌ای خوشایند و لذت‌بخش پیش می‌آید، تمام وجودم را فدای تو می‌کنم. اما در همین حال، می‌دانم که تو خودت آگاه‌تری از احساستم و از آنچه که در درون من می‌گذرد.

برداشت: از بی‌صبری می‌گویم که شمس تبریزی چه شخصیت و ویژگی‌هایی دارد، اما من در این باره چه می‌دانم؟