غزل شمارهٔ ۱۵۴۳

برداشت: ساقی، کجایی؟ مدام به من نوشیدنی بده، زیرا من از جان و دل برای تو ارزش قائل هستم و در خدمت توام.

برداشت: من در بی چیزی غرق شدم، تو چه چیزی داری که به خاطرش جامم از خون دلم پر شده است؟

برداشت: هیچ‌کس از ننگ من سخن نمی‌گوید؛ زیرا در بین مردان، جایی برای ننگ و نام من وجود ندارد.

برداشت: وقتی شمشیر عشق تو را بر جانم زدی، تمامم کن، زیرا من در حالت ناتمامی زنده هستم.

برداشت: گاهی مرا به عنوان زاهد و گاهی به عنوان رند می‌شناسند، اما من بیچاره نمی‌دانم که در واقع چه کسی هستم.

برداشت: زمانی که من زنده‌ام و هنوز یک ذره از وجودم باقیست، جز آتش و حرارت، از من چیزی باقی نخواهد ماند.

برداشت: جز راهی برای سوزاندن وجود ندارم، بیا تا با هم بسوزیم زیرا هنوز ناآگاه و خام هستم.