غزل شمارهٔ ۱۵۴۲

برداشت: آنقدر غرق شادی و سرخوشی هستم که حتی نتوانم تفاوت میان حوا و آدم را تشخیص دهم.

برداشت: به خاطر حال و هوای شوری که من دارم، دریا هم به حالتی رسیده و از سر مستی من، دنیا نیز در حال مستی است.

برداشت: چه خوشا سر آن که توسط جلاد بریده می‌شود، زیرا تا زمانی که دنیا وجود دارد، هیچ سوگ و ماتمی را نخواهد دید.

برداشت: در دنیای حلال، همه چیز مجاز و درست است و هیچ چیزی از طرف خداوند ممنوع نیست.

برداشت: اگر جوانی از این شراب می‌نوشید، هرگز دچار مشکلات و سختی‌های زندگی نمی‌شد و از فشارهای زمانه رنج نمی‌برد.

برداشت: اگر زمین را می‌خوردی، دیگر نگران نبودن بارانی نخواهی بود که بر آن ببارد.

برداشت: اگر دل بی‌عقل می‌توانست این موضوع را توضیح دهد، باید در دنیایی زندگی می‌کرد که هیچکس به او بیگانه نبود.

برداشت: اگر از آب و گل بیرون آمده‌ای، باید پای محکم و استواری داشته باشی تا بتوانی راه خود را ادامه دهی.