غزل شمارهٔ ۱۵۳۹

برداشت: ای چشمان زیبا، روی خود را از من برنگردان. به من نگاه کن، زیرا ممکن است که از تو فاصله بگیرم.

برداشت: جسم من همچون ظرفی است که از چشمه‌ی محبت تو پُر شده است. پس ای سنگدل، آن را نشکن و بی‌رحمی نکن.

برداشت: تو به دنبال چیزی هستی و من حتی بیشتر از تو به دنبالش هستم؛ اما چه کسی می‌داند که تو دنبال چه چیزی هستی و من به دنبال چه چیزی می‌گردم؟

برداشت: میدانم که از عطر گل تو، مانند گل سرخ در خونم غرق می‌شوم.

برداشت: من یک صراف هستم و عشق تو برایم همانند ترازویی است که در سکوت تمام سخن‌هایم را سنجش می‌کند.

برداشت: ای کاش که تو خود را نمی‌سوزانی و من در جستجوی تو در هر سو می‌کوشم.

برداشت: تو در هیچ جایی جا نمی‌گیری و من در پی تو در هر کجا می‌روم.