غزل شمارهٔ ۱۵۳۷

برداشت: چرا ممکن است ما مانند فرزندان شاهان باشیم که فقط ظواهر یکدیگر را می‌بینیم و از عمق وجود هم خبری نداریم.

برداشت: این بیت به نوعی به محدودیت و ناتوانی در پیشرفت اشاره دارد. مرغ‌های خانه به دنبال دانه‌ها هستند و نمی‌توانند از مرزهای خود فراتر بروند. این نشانه‌گر این است که اگرچه دریا وجود دارد، ما به عنوان مرغابیان نمی‌توانیم از ظرفیت خود فراتر برویم و به امکانات بزرگ‌تر دست پیدا کنیم. به عبارتی، باید به جستجوی بیشتر و بهتر بپردازیم و از شرایط کنونی راضی نباشیم.

برداشت: برو، ای مرغ! تو چه می‌دانی که ما مرغان در آن دریا چگونه زندگی می‌کنیم؟

برداشت: به عاشقان عشق تو توهین نکن، چون ما نیز به همین شکل هستیم و تو هم به همین صورت هستی.

برداشت: ما اینگونه‌ایم و آنگونه، و هر چه که هستیم، در بند عشق بی‌پایان گرفتاریم.

برداشت: چرا ما را با نادانی می‌زنی؟ ما خود به دور زمان تسلط داریم و آن را به حرکت درمی‌آوریم.

برداشت: تعجبی ندارد اگر ما را به تمسخر بکشند، چون مانند نانی هستیم که در آتش پخته شده‌ایم.

برداشت: اگر ما را همچون گرگ دریده و مورد حمله قرار دهند، چه راهی داریم جز اینکه به فرمان آن شبان عمل کنیم.

برداشت: وقتی که صحبت از چرخ می‌شود، ما نیز در گفتارهایمان به آن اشاره می‌کنیم. اما مانند چرخ که خود هیچ زبانی ندارد و بی‌گناه است، ما نیز در این مواقع بی‌صدا و بدون گناه هستیم.

برداشت: اگر با هم رقابت کنیم، من شبیه کهربا بوده‌ام، در حالی که شما تنها مانند کاه هستید. هرچند که از کاه در زندان باشید، من به هیچ‌وجه در آن وضعیت مشابه شما نخواهم بود.

برداشت: باد نمی‌تواند کاه ما را بردارد، زیرا ما از آن کهربا در امانیم.

برداشت: اگر تو تحت تأثیر باد و هوای نفس قرار بگیری، ما اینگونه نیستیم که تحت تأثیر هوس‌ها و شهوات گرفتار شویم؛ زیرا ما از درک و آگاهی بیشتری برخورداریم.

برداشت: سکوت کن، زیرا مسائل پیچیده‌ای همچون کاه و کوه و کهربا وجود دارند که فراتر از درک ما هستند.