غزل شمارهٔ ۱۵۳۶

برداشت: ما عاشقانی هستیم که باید به میان هم بیاییم تا بتوانیم به باغ عشق تو قدم بگذاریم.

برداشت: به خانه ما بیائید و همانند سایه‌ای در کنار ما بمانید، زیرا ما در کنار خورشید زندگی می‌کنیم.

برداشت: اگر ما در این دنیا ناپیدا باشیم، یا اگر عشق عاشقان بدون نشانی باشد، باز هم وجودمان در جان این جهان محسوس است.

برداشت: اما نشانه‌های ما همیشه در تو موجود است، چرا که ما همچون جان هم آشکار و هم پنهان هستیم.

برداشت: هر چیزی که تو درباره‌اش سخن بگویی، ما در سطح بالاتری از آن قرار داریم.

برداشت: تو مانند آب هستی، اما در گردابی گرفتار شده‌ای. بیایید به ما بپیوندی، چرا که ما مانند سیلی در حرکت و آزاد هستیم.

برداشت: ما در حالی که در فقر مطلق قرار داریم، زهد و پاکبازی را حفظ کرده‌ایم و جز سرودن شعرهای بی‌معنا کاری از ما برنمی‌آید.