غزل شمارهٔ ۱۵۳۵

برداشت: بیایید ارزش یکدیگر را بشناسیم، چون ممکن است روزی دیگر نتوانیم در کنار هم باشیم.

برداشت: وقتی که مؤمن به ایمان و صداقت تبدیل می‌شود، چرا ما نسبت به یکدیگر بی‌اعتنا هستیم و به یکدیگر نمی‌نگریم؟

برداشت: بزرگواران جان خود را فدای دوست کردند؛ حالا اگر کسی ما را حیوانی هم بنامد، ما هم انسان هستیم.

برداشت: بگو پناه می‌برم و بگو اوست خدا، پس چرا در عشق یکدیگر ندای محبت سر نزنیم؟

برداشت: دوستی تحت تأثیر هدف‌ها و نیات پنهانی قرار می‌گیرد و این اهداف می‌توانند باعث تیرگی روابط شوند. پس چرا از دل خود این نیات و هدف‌ها را ریشه‌کن نکنیم؟

برداشت: برخی اوقات به خاطر رفتن من خوشحال می‌شوی، اما چرا باید به یاد مرگ و جدایی بیفتی و با دلی پر از دشمنی به من نگاه کنی؟

برداشت: اگر پس از مرگ بخواهی با من آشتی کنی، بدان که تمام عمر در آزمایش غم تو بوده‌ام.

برداشت: اکنون تصور می‌کنم که مرده‌ام، پس با من آشتی کن؛ زیرا در حالی که تسلیم هستیم، مانند مردگان به نظر می‌رسیم.

برداشت: اگر بخواهی بر قبر من بوسه‌ای به چهره‌ام بدهی، این کار را انجام بده؛ زیرا اکنون ما همان هستیم.

برداشت: سکوت کن، ای دل، مانند مردگان، زیرا که ما به خاطر وجود خود، از این زبان متهم هستیم.