غزل شمارهٔ ۱۵۳۴

برداشت: بیایید تعدادی از ما با هم دوستی ایجاد کنیم. وقتی شادابی کم می‌شود، با غم و اندوه کنار هم باشیم.

برداشت: بیا تا با خدا به تنهایی بپردازیم و مانند عیسی با مریم، ارتباطی نزدیک و صمیمی برقرار کنیم.

برداشت: اگر از انسان‌ها دیگر کسی باقی نماند، چه اهمیتی دارد؟ ما می‌توانیم با خود آدم‌ها کنار بیاییم.

برداشت: اگر آدم هم از ما دوری کند، برای تو اینقدر قوی هستیم که بدون او هم می‌توانیم زندگی کنیم.

برداشت: یک روح شاداب و خوشحال وجود دارد که باعث خوشحالی ما می‌شود؛ حتی اگر همه‌چیز را از دست بدهیم، می‌توانیم دوباره آن را بسازیم.

برداشت: اگر دریا آتش شود، آن را خواهیم نوشید و اگر آسیبی به ما برسد، مرهمی برای آن درست خواهیم کرد.

برداشت: به سمت کعبه می‌رویم و در آنجا به خاطر چاه و چشمه زمزم جان می‌دهیم و خود را فدای آن می‌کنیم.