غزل شمارهٔ ۱۵۳۲

برداشت: بیایید دوباره عشق را شروع کنیم و این دنیای خاکی را به دنیایی پر از طلا تبدیل کنیم.

برداشت: بیایید در فصل تازه عشق سهیم شویم و از عطر دلپذیر مشک و عنبر بهره‌مند شویم.

برداشت: تمامی عناصر طبیعی و زنده شامل زمین، کوه، دشت، باغ و انسان را در زیوری سبز و زیبا احاطه کنیم.

برداشت: ما از درون، برکت و نعمت را برای خود فراهم می‌کنیم و این‌گونه است که از درختان تازه، میوه می‌چینیم.

برداشت: از افتادن برگ‌های درخت می‌توان درسی گرفت و از خودمان نیز باید یاد بگیریم تا چه چیزهایی را در زندگی رها کنیم.

برداشت: آن‌ها از دل ما به سوی دلبر رفته‌اند، پس ما هم باید به سمت دلبر راهی پیدا کنیم.

برداشت: اگر از او یاد بگیریم چگونه می‌توانیم مسلمان باشیم، حتی اگر به ظاهر کسی که دارای ویژگی‌های غیرمتعارف است به او تمایل داشته باشیم.

برداشت: دلش پر از غم است، مانند سنگ مرمر که سخت و مستحکم است. از همین دل سخت می‌توانیم بهره‌های زیادی ببریم.

برداشت: وقتی که سنگی به شدت تحت فشار قرار گیرد، از آن هفتاد چشمه به وجود می‌آید؛ بنابراین، ما می‌توانیم با استفاده از سبو، کوزه و ساغر، از این منابع آب بهره‌مند شویم.

برداشت: چشمه کوچک او چشمی روشن دارد که ما می‌توانیم از نور او بهره‌مند شویم و بهره‌های زیادی بگیریم.