غزل شمارهٔ ۱۵۲۹

برداشت: در شب گذشته، همه خواب بودند و ما بیدار و مشغول به کار بودیم.

برداشت: ما برای جلب توجه و جذب نگاه دیگری به خودمان، به جذابیت و زیبایی خود افزوده‌ایم؛ به طوری که به یکدیگر در این بازی زیبایی می‌پردازیم و همواره در پی نشانه‌هایی از عشق و دوستی هستیم.

برداشت: ما مانند پرگاری پیرامون یک نقطه خوب و خوشی در حال گردش و خوشی بودیم.

برداشت: تو از دیاری هستی که با آن آشنا هستی، پس چه بگویم که من نیز سال‌ها با یار قدیمی‌ام مرتبط بوده‌ام.

برداشت: ما مانند کاسه‌های لب شکسته بودیم که در دکان یک حاکم مستبد قرار داشتیم.

برداشت: چرا نباید مانند جام گرانبها و طلایی باشیم وقتی که در دل خود رازهای نهفته داریم؟

برداشت: چرا نباید ما به اندازه دریا گسترده باشیم وقتی که در عمق دریا غوطه‌ور بوده‌ایم؟

برداشت: ساکت باش و به دو جهان بگو که ما از ابتدا بدون کلام وجود داشتیم.