غزل شمارهٔ ۱۵۲۸

برداشت: ما همچون گرد و غبار در جلوی باد حرکت می‌کنیم و به سمتی می‌رویم که تو بروی؛ اگر تو نروی، ما هم نمی‌گردیم.

برداشت: ما به خاطر نور بهار سبز و شاداب هستیم، اما تحت تأثیر سرما و زردی خزانی، سرد و پژمرده شده‌ایم.

برداشت: ما در مقابل صبر و بردباری تو تسلیم هستیم و از خشم و قهر تو نمی‌جنگیم.

برداشت: عدم را به بزرگ‌ترین حقیقت تبدیل می‌کنی، در حالی که همه ما هیچ هستیم. و به خاطر وجود تو، زندگی به ما معنا می‌دهد و ما را زنده نگه می‌داری.

برداشت: زمانی که به مرز عدم و لطف الهی رسیدی، جهانی را که شکسته شده است و حقیقتی که در خفا است، به چالش کشیدیم.

برداشت: وقتی دیدیم که چیزی فراتر از این دنیا وجود دارد، دو جهان را کنار گذاشتیم و به آن دست یافتیم.

برداشت: ما برای عاشقان وجود و زندگی هستیم، اما برای ناپاکان، مرگ و رنج به شمار می‌آییم.

برداشت: زمستان و تابستان دیگر برای ما مهم نیستند؛ نه در گرما هستیم و نه در سرما، ای دوستان.

برداشت: زمستان و تابستان وضعیت‌های جسمانی ما هستند، اما ما در این زمان روح‌هایی فرد و مستقل هستیم.

برداشت: وقتی که تو عشق خود را به ما نشان دادی، ما با مهره عشق تو بازی را آغاز کردیم.

برداشت: وقتی که گفتی کافی است، سکوت کردیم، هرچند که بلبلان در باغ گل می‌خوانند و ما در حال لذت بردن هستیم.