غزل شمارهٔ ۱۵۲۴

برداشت: وقتی به آرامی پیش می‌روم و نزدیک می‌شوم، ناگهان همه چیز را به دست می‌آورم و به هدفم می‌رسم.

برداشت: از ناودان من قطره قطره باران می‌ریزد، مانند طوفانی که باعث ویرانی خانه‌های زیادی می‌شود.

برداشت: این شخص از شدت ناامیدی و بی‌صبری خود به ستاره‌ها می‌نگرد و از خود می‌پرسد که چه بر سر آسمان آمده است. او چنان احساس ناراحتی و بی‌قراری می‌کند که تمایل دارد آسمان را بشکافد و درد و رنج خود را نشان دهد. او به قدری غمگین است که از قیامت و پیامدهای آن نیز نمی‌ترسد.

برداشت: من از همان ابتدا چون علفی در برابر بلاها بودم، اما حالا خود بلاها به دردم تبدیل شده‌اند.

برداشت: اگر من بدانم که در کجایم، دیگر نیازی نیست که در بند و حبس دل خود باشم و می‌توانم آزادانه زندگی کنم.

برداشت: درخت من را نمی‌دانی که از کدام طرف است، اگر این آب مرا به شکل سرنگون نشان می‌دهد.

برداشت: این جمله به این نکته اشاره دارد که نه تنها نمی‌توانم به طور کامل نظر مثبت یا منفی درباره چیزی بروز بدهم، بلکه در واقع می‌خواهم بیان کنم که این چیز به نوعی در ذهن من باقی مانده است.

برداشت: «‌از لطف پنهان» یعنی از روی لطافتی که دارد پنهان است.

برداشت: در این بیت شاعر به سکوت کوه اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر کوه صدایی سر دهد و بگوید: "چرا به من نزدیک نمی‌شوی؟" در پاسخ او نیز می‌توان گفت که من به زودی می‌آیم. به نوعی این بیان نشان‌دهنده این است که آدمی می‌تواند به دوری و نزدیکی به طبیعت و از آن به خود پاسخ دهد.

برداشت: به او بگو که صدای کوه از آن اوست، چه زیباست گوینده‌ای که بی‌نهایت است.