غزل شمارهٔ ۱۵۲۲

برداشت: من دیگر یار نمی‌خواهم؛ چون که به زیبایی گل دست یافتم، دیگر خاری نمی‌خواهم.

برداشت: اگر غیر از او کسی دیگر را دوست داری، برو به جایی که من دیگر نیازی به تو ندارم.

برداشت: غیر از دیدن او، خوشبختی دیگری نمی‌خواهم و هیچ کاری به جز کار برای او نمی‌کنم.

برداشت: وقتی به مقام و قدرت دست یافتم، مانند بازهایی که بازوهای پادشاه را می‌زنند، دیگر به بوی نامطلوب و بی‌ارزش نمی‌رسم.

برداشت: در میان افرادی که دلشان صاف و پاک است، فقط دل خود جا می‌شود و جز این معشوقه، دلداری دیگری نمی‌خواهم.

برداشت: از من جزئی می‌گیرد و کل را عطا می‌کند. تا به روزی دیگر در بازار زندگی، چیزی نخواهم.

برداشت: من جزئی از کل نیستم و چیزی غیر از حقیقت را نمی‌خواهم، نه، من هیچ چیز غیر از آن را نمی‌خواهم.