غزل شمارهٔ ۱۵۲۱

برداشت: من از میان تمام دنیا فقط تو را انتخاب کرده‌ام، آیا قبول می‌کنی که من به خاطر تو غمگین بمانم؟

برداشت: دل من مانند یک قلم است که در دست تو قرار دارد؛ اگر شاد باشم یا غمگین، هر دو حالت از تو ناشی می‌شود.

برداشت: من جز آنچه تو بخواهی چه ارزشی دارم؟ جز آنچه تو نشان می‌دهی، چه چیزی را می‌توانم ببینم؟

برداشت: گاهی از من بوته‌های خار می‌روید، گاهی هم گل و عطر گل را حس می‌کنم و گاهی هم خارها را می‌چینم.

برداشت: تو مرا به هر شکل و حالتی که بخواهی می‌سازی و من هم به همان شکل در می‌آیم.

برداشت: در آنجا که دل را به زیبایی و رنگ می‌دهند، من چه جایگاهی دارم و احساسات محبت و دشمنی من چه ارزشی دارند؟

برداشت: تو آغاز و پایان همهٔ چیزها هستی، پس تو را می‌خواهم که به من در پایان بیافزایی، زیرا تو آغاز من نیز هستی.

برداشت: هرگاه تو در خفا باشی، من مانند کافران می‌شوم و زمانی که تو نمایان شوی، از اهل ایمان و دین می‌شوم.

برداشت: من چیزی جز آنچه که تو به من داده‌ای ندارم. چه چیزی را از جیب و آستین من می‌خواهی؟