غزل شمارهٔ ۱۵۱۹

برداشت: به امروز از دنیای خود بیرون بیا و بگذار که از خودم پنهان شوم.

برداشت: من دشنه‌ای برداشتم و خود را از آن بریدیم، نه متعلق به خودم است و نه متعلق به دیگران.

برداشت: من اشتباه کردم که از خودم جدا نشدم، چرا که این تدبیر به بدون من جانم را تحت تأثیر قرار داد.

برداشت: نمی‌دانم آتش درون قلبم چگونه است که زبانم دیگر نمی‌تواند بگوید.

برداشت: به هزار چهره خودم را دیدم و در هر چهره می‌گفتم که من همان هستم.

برداشت: من در دل می‌گفتم که اگر صد شکل و صورت داشته باشم، در واقع هیچ‌کدام از آن‌ها برای من اهمیت ندارد، زیرا من بی‌نام و نشان هستم.

برداشت: دل مثل میهمانانی است که به خانه می‌آیند و من شبیه خانه‌داری هستم که آن‌ها را پذیرایی می‌کند.