غزل شمارهٔ ۱۵۱۸

برداشت: من همچون ماهی هستم که در فضایی بی‌نهایت زندگی می‌کنم، تو به دنبال من نباش، زیرا من علاوه بر وجودم، در وجود خودم نیز هستم.

برداشت: هر کسی تو را به سمت خود دعوت می‌کند، اما من فقط تو را به سوی خودت دعوت می‌کنم.

برداشت: هر طور که مرا بخوانی، چه با صفات نیک، چه با اوصاف زشت، برایم مهم نیست و نمی‌دانم.

برداشت: گاهی می‌گویی که وفادار نیستم و به دنبال صحبت‌های نادرست و بی‌احساسی هستی، اما من هم در جواب همین رفتار را از خود نشان می‌دهم.

برداشت: من برای کسی که چیزی نمی‌بیند، مانند کسی هستم که هیچ نشانه‌ای از خود ندارد، و برای کسی که نمی‌شنود، مانند کسی هستم که قادر به گفتگو نیست.

برداشت: به چند قطره گلاب بر روی پلک‌هایت بریز و چشم‌هایت را از زیبایی گل من پر کن.

برداشت: لباس و غذای تو مانند گل‌های رنگارنگ است، اما من فقط یک دانه‌ام که به عنوان مهمان در کنار تو هستم.

برداشت: این گل زیبایی خاصی دارد و اگر به آن نگاه کنی، متوجه می‌شوی که این زیبایی شبیه به لطفی است که به صورت موقت به ما قرض داده شده است.

برداشت: من خودم را به مانند آب و باغ می‌دانم، ای جان؛ من همانند ارغوان‌ها هستم، هزاران ارغوان را در وجودم دارم.

برداشت: سخن همانند کشتی است و معنی مانند دریا. زودتر وارد این مقوله شو تا بتوانم کشتی را به حرکت درآورم.