غزل شمارهٔ ۱۵۱۶

برداشت: جان تو به من چنان نزدیک است که هر چه به ذهنت می‌رسد، من آن را می‌دانم.

برداشت: دوستان یکدیگر را درک می‌کنند، اما اگر من نتوانم دوست واقعی باشم، پس یار صادقی نخواهم بود.

برداشت: وقتی روابط دوستانه و صمیمی مانند آب زلال و صاف باشد، در آن عشق و محبت هر یک از طرفین به خوبی نمایان می‌شود.

برداشت: اگرچه مردم معمولی مانند آیینه‌هایی هستند که مزایا و معایب من را نشان می‌دهند،

برداشت: اما چیزی که در هر لحظه تاریک‌تر می‌شود، این است که من صیقل‌دهنده‌های جانم را ندارم.

برداشت: آیینه هرگز نمی‌تواند عارف و آگاه شود، حتی اگر تمام خاک و غبار دنیا را بر روی آن بریزم.

برداشت: به خاطر داشته باش که از این آیینه رویت را برنگردان، زیرا او به تو می‌گوید که برای جانت امنیت و آرامش فراهم کرده‌ام.

برداشت: من به او گفتم که آیینه‌ام و می‌توانم حال درون جانت را در کلامم نشان دهم.

برداشت: سکوت کن تا با ابرو و ناز تو، هزاران داستان عاشقانه برایت بگویم.