غزل شمارهٔ ۱۵۱۴

برداشت: خدایا، نگذار که دوست من غم ببینید و باعث نشو که قامت زیبا و بلندش خم شود.

برداشت: تو می‌دانی که روح باغ ما همان اوست، پس مبادا که سرو جان آن از باغ ما کم شود.

برداشت: همیشه او را تازه و سرسبز نگه‌دار و نعمت‌ها و مهربانی‌های خود را مدام بر او ببار.

برداشت: اشاره به این دارد که شخصی در دین و دنیا از دانش و مقام بلندی برخوردار است و به خاطر نام‌های بزرگ و مقدس، از احترام ویژه‌ای برخوردار است.

برداشت: وجود او در انسان‌ها ناشناخته و بیگانه است، ولی جان آدمی به او افتخار می‌کند و به خاطر وجودش از او شادمان است.

برداشت: او را همچون بهشتی جاویدان قرار ده، زیرا او خود بهشت‌های فراوانی است که مفهومش برای دیگران گنگ و نامشخص است.

برداشت: ای خدا، او را از رنج‌های درونی و بیرونی بی‌نیاز کن و از آلامش رها ساز.

برداشت: جهان خوشحال است و به خاطر عیسی، از مریم شکرگزاری می‌کند.

برداشت: دعایی که در دل وجود دارد و به زبان نمی‌آید، به عمق روح و وجود انسان مربوط می‌شود و خداوند، بر اساس آن، قسمت‌های زندگی‌اش را تقسیم می‌کند.

برداشت: تو را به جستجوی او و دعا کردن برایش ترغیب کن، زیرا تو از همه چیز آگاه‌تری و در نهایت تنها خداست که می‌داند.