غزل شمارهٔ ۱۵۱۳

برداشت: اگر مست و شاداب باشم یا در حالت خماری به سر ببرم، نیازی نیست نگران دوری من از مجلس تو باشی.

برداشت: وقتی که یاد تو را در دل دارم، حتی در تاریکی و فراموشی، نوری از چهره‌ام می‌تابد.

برداشت: من هرگز در آرامش نبوده‌ام، چرا که همیشه در آستانه‌ی یک تغییر بزرگ و ناگهانی هستم، همانند لحظه‌ای که صدا و الهام از بدنی به بدن دیگر منتقل می‌شود.

برداشت: چقدر داروها و نوشیدنی‌های مفید برای سلامتی وجود دارد، اما وقتی آدم بیمار و رنجور باشد، هیچ‌کدام از این‌ها فایده‌ای ندارد.

برداشت: اگر من مانند دریا تلخ و شور باشم، باز هم به خاطر زیبایی و محبت تو، شیرینی‌ام را حفظ می‌کنم.

برداشت: اگر غم به اندازه تاریکی شب بر من حاکم شود، ای صبح، بیدار شو تا بتوانم مانند منصور باشم.

برداشت: من در روز مانند ستاره‌ای درخشان هستم، و اگر شناخته شده باشم، چیز عجیبی نیست.

برداشت: همه کسانی که به دنبال شادی هستند، مانند آهنگی که در حال نواختن است، به من توجه می‌کنند. من می‌خواهم همچون نوری درخشان باشم.

برداشت: شما مرا مست نگه می‌دارید نه به خاطر خساست، بلکه تا بتوانم در آرامش و پنهانی بمانم.

برداشت: تو همچون حوتم را پنهان می‌داری تا من از گزند عقرب دور باشم.

برداشت: من نگران نیش عقرب نیستم، زیرا مانند زنبور غرق در شهد هستم.

برداشت: سکوت کردم اما عشق می‌خواهد که در برابر زخم‌هایش مانند سازی باشم که صدایش را درآورد.