غزل شمارهٔ ۱۵۱۲

برداشت: گاهی در عشق تو به شدت درگیر می‌شوم و گاهی در خودم آرامش می‌یابم، وقتی که چهره‌ی تو را می‌بینم.

برداشت: زبان من مخصوص افراد عادی و خاص است، پس در جدایی‌ات، بگذار که دیگران هم از من بشنوند.

برداشت: دل من به خاطر غم و اندوه، به شدت ناآرام و بی‌تاب است و به دنبال آن هستم که کی موفق می‌شوم به آن فرد خوش‌نام و محبوب دسترسی پیدا کنم.

برداشت: نمی‌خواهم از لذت‌ها و خوشی‌ها استفاده کنم تا زمانی که به سراغم نیاید، و اگر در آن زمان به سراغم آمد، آن را به دست می‌آورم.

برداشت: وقتی که ای ساقی با زلف‌های زیبایت در پیش من می‌آیی، من یکی از دست‌هایم را به زلفت می‌زنم و با دست دیگر جام را برمی‌دارم.

برداشت: اگر در لباس زاهدان (راهبان) قرار بگیرم، به مقام حج می‌رسم و به سمت شام سفر می‌کنم.

برداشت: اگر او بخواهد که من دیوانه باشم، باید بی‌پروا و ساده‌دل شوم و دوستانی از همین دست پیدا کنم.

برداشت: اگر همچون پرنده‌ای در دل به پرواز درآیم، صیاد مرغان دام‌دارم.

برداشت: وقتی می‌گویم شب خوابم نمی‌برد، او پاسخ می‌دهد که من به دلیل نماز شام خوابم می‌گیرد.

برداشت: اگر من بخواهم بگویم که لطف کن، او پاسخ می‌دهد که نه، من در حال مبارزه‌ام و با دشنام مواجه می‌شوم.

برداشت: من در همان لحظه که خواسته‌ام را کنار می‌گذارم، همان خواسته‌ای که از دلبر خودم دارم، به دست می‌آورم.