غزل شمارهٔ ۱۵۱۱

برداشت: بیا، ای کسی که آرامشم را دزدیده‌ای، همان‌طور که شکر در ظرف تنگ جا دارد، تو هم در کنارم قرار بگیر.

برداشت: دل سنگین و پر از غم من را نمی‌بینی، در حالی که از احساسات تلخ و دردناک، به شدت شکنجه‌ام می‌دهند.

برداشت: نزدیک بیا و به چهره‌ام نگاه کن، نشانه‌هایی را ببین که از عشق در وجودم است.

برداشت: اگر از شدت درد و سوز دل من دودی برآید، پرده‌های هفت آسمان را هم می‌سوزانم.

برداشت: اگر پاییز باغ و بوستان را بسوزاند، من بهاری هستم که جهان را شاداب می‌کند.

برداشت: جهان از بهاران دعوت می‌کند که برگردد، زیرا دلش پر از زخم‌هایی است که ناشی از ظلم و ستم فصل خزانی است که گذشته.

برداشت: ای ساقی، لطفاً جامی از شراب خنک و دل‌انگیز بده که من به خاطر عشق، در حالتی از غم و اندوه به سر می‌برم.

برداشت: به من چیزی بده که در دل پنهان است، چون نمی‌توانم بیشتر از این صبر کنم و انتظار بکشم.