غزل شمارهٔ ۱۵۱۰

شاعر در این اشعار بیان می‌کند که اگر عشق او به محبوبش به اندازه جانش ارزش ندارد، پس به زیبایی و زلف او ایمان ندارد. او می‌گوید که غم عشق را پنهان نمی‌کند و با اشاره به ندادن نگاه از سوی معشوق، ابراز می‌کند که تحمل این درد را ندارد. همچنین به سرگشتگی خود اشاره می‌کند و می‌گوید که نمی‌تواند بین خوبی و بدی انتخاب کند. در نهایت، او احساس می‌کند که در مقایسه با دیگران که لطف محبوب را درک می‌کنند، او به شدت بیچاره و بی‌چیز است.