غزل شمارهٔ ۱۵۰۹

برداشت: من به هر جایی سفر کردم و در هر شهری گشتم، اما هیچ کجا به اندازه شهر عشق من زیبا و دلنشین نبود.

برداشت: درک نکردم از ابتدا ارزش آن شهر را و به خاطر نادانی‌ام بارها دچار تنهایی و دوری شدم.

برداشت: من از آن دنیا و لذت‌هایش دست کشیدم، مانند حیوانی که به راحتی از هر گیاهی تغذیه می‌کند.

برداشت: پیاز و گندم مانند قوم موسی، چرا من را انتخاب کرده و از نعمت‌های خود محروم کردید؟

برداشت: هر صدایی که در دنیا شنیدم، جز صدای عشق، هیچ‌گونه ارزش و جاذبه‌ای ندارد.

برداشت: صدای دهل از عالم بزرگ به گوش رسید و من از آن صدا به این دنیای فانی وارد شدم.

برداشت: در دل انسان‌ها، روحی آزاد و بی‌قید و شرط وجود دارد که مانند دلی بی‌سر و بی‌پاست، و من در آنجا پرواز می‌کردم.

برداشت: من از آن شرابی می‌نوشیدم که مانند گل، لطافت و شادی به همراه داشته باشد، بی‌آنکه نیازی به لب‌ها یا محافل خاصی داشته باشد.

برداشت: صدایی از عشق به من رسید، ای جان، حرکت کن و برو، زیرا من دنیایی پر از درد و رنج ساخته‌ام.

برداشت: من بارها گفته‌ام که در آنجا نخواهم بود و به شدت ناله کرده‌ام و لباس خود را پاره کرده‌ام.

برداشت: من اکنون از رفتن فرار می‌کنم، همانطور که در زمان آمدن هم از آنجا فرار می‌کردم.

برداشت: برو هر کجا که می‌خواهی بروی، زیرا من به اندازه حبل الورید (رگی که به قلب می‌رود) به تو نزدیک هستم.

برداشت: او با جذابیت‌هایش مرا فریب داد و من به خاطر آن جذابیت‌ها به او وابسته شدم.

برداشت: چطور ممکن است که من، که خودم ناپدید شده‌ام، در جهانی که او (منظور ممکن است یک فرد یا قدرت خاص باشد) را به حرکت درآورده، جایی داشته باشم؟

برداشت: در مسیر زندگی‌ام از راه خود منحرف شدم و به راهی دیگر رفتم. اگر به سمت راست خود ادامه می‌دادم، از مشکلات و خطرات دور می‌شدم.

برداشت: می‌خواهم بگویم وقتی که به آنجا رسیدم، اما قلم شکسته و نتوانستم حرفم را بزنم.