غزل شمارهٔ ۱۵۰۸

برداشت: من به هر شهری سفر کردم و در جستجوی زیبایی و مهربانی تو دویدم، اما کسی را نیافتم که به اندازه تو دلپذیر باشد.

برداشت: پس از مدت‌ها دوری و تنها بودن، دوباره به این خوشبختی و سعادت رسیدم.

برداشت: در گشت و گذارم در باغ زیبایی تو، نه گلی را یافتم و نه میوه‌ای را چیدم.

برداشت: وقتی از تو دور شدم، به هر دلیل بدبختی هزاران زحمت و رنج را تحمل کردم.

برداشت: به چه چیزی اشاره کنم؟ بدون تو احساس می‌کنم مرده‌ام و زندگی‌ام مثل یک خلأ مطلق بوده است. به خاطر وجود تو، دوباره روح تازه‌ای یافتم.

برداشت: عجب این است که من تو را می‌بینم و انگار صدایت را هم شنیده‌ام.

برداشت: بگذار تا دست و پایت را ببوسم، امروز روز عید است و من عیدم را جشن می‌گیرم.

برداشت: من برای تو، ای یوسف مصر، چنین هدیه‌ای را خریدم که مانند آینه‌ای روشن است.