غزل شمارهٔ ۱۵۰۶

برداشت: من همیشه این‌گونه دیوانه نبوده‌ام و دور از عقل و سلامتی زندگی نکرده‌ام.

برداشت: وقتی تو عاقل و باهوش هستی، من هم روزی دیوانه و مجنون نبودم.

برداشت: من همچون صیادان با دلبران ارتباط برقرار می‌کردم، اما به مانند دل‌هایی که در خون غرق شده‌اند، نبودم.

برداشت: در اینجا در حال تفکر هستم که این موضوع چگونه است و آن موضوع به چه صورت است، در حالی که نسبت به چیزی که بدون دلیل است، سردرگم نیستم.

برداشت: به خودت بیا و خوب فکر کن که من از ابتدا وجود داشتم اما اکنون دیگر نیستم.

برداشت: همواره در پی این بودم که بر همه دیگران برتری پیدا کنم، اما چون عشق در وجودم روزبه‌روز افزایش می‌یافت، نتوانستم به آن هدف نائل شوم.

برداشت: به خاطر حرص و طمع، مثل دود به سمت بالا می‌رفتم و در واقع به جز هوس‌ها و آرزوهایم، به چیز دیگری فکر نمی‌کردم.

برداشت: من مانند یک گنجینه‌ای هستم که از دل خاک بیرون آمده‌ام. همیشه در درونم ارزش‌هایی وجود داشت، اما مانند قارون، که به خاطر ثروتش شناخته شده است، نبوده‌ام.