غزل شمارهٔ ۱۵۰۳

برداشت: من خدمتگزار کسی بودم که اکنون آزادش کرده‌ام و توانسته‌ام که خودم را به عنوان معلم و راهنمایی برای دیگران معرفی کنم.

برداشت: من آن روحی هستم که دیروز به دنیا آمدم و پایه‌گذار جهانی نوین و متفاوت از این جهان قدیمی هستم.

برداشت: من مانند موم هستم و ادعای من این است که من می‌توانم پولاد را به حالت موم درآورم و تغییرش دهم.

برداشت: من به بسیاری از آنهایی که چشم ندارند، سرمه زدم و به بسیاری از آنهایی که عقل ندارند، آموزش دادم.

برداشت: من در شب غم مانند ابر سیاهی هستم که روز عید را به شادی و سرور می‌آورم.

برداشت: عجب وضعی دارم که من با شعله عشق، چرخ زندگی را پر از نشاط و حرکت کرده‌ام.

برداشت: به خاطر شادی و خوشحالی، آن پادشاه شب را نخوابیده است، چون من بنده او را به یاد آورده‌ام.

برداشت: زحمتی نیست که مرا سرزنش کنی، چون تو خود باعث مستی من شدی. اگر من آشکار و ظالم باشم، تقصیر توست.

برداشت: سکوت کن، زیرا آینه وقتی که من به آن نفس می‌کشم، غبار آلود می‌شود و این موضوع برایم نگران‌کننده است.