غزل شمارهٔ ۱۵۰۰

برداشت: آنقدر آدم از لحظه‌ای که جانش را می‌گیرد شگفت‌زده و مسحور است که نمی‌تواند خود را بشناسد.

برداشت: به خاطر شور و شوق او، دریا به شدت مانند من در حال جوش و خروش است و تمام جهان از سر مستی او سرمست و شگفت‌زده است.

برداشت: خوشا به حال کسی که مرگ را شکست داده است، زیرا تا وقتی که او در دنیا است، هیچ غمی نخواهد دید.

برداشت: شراب حقی که از نعمت‌های خداوند است، در شرایط درست و مناسب جایز است و تنها کسانی که مایه‌ی طهارت و عبودیت دارند، می‌توانند به آن نزدیک شوند.

برداشت: اگر از این شراب جوان می نوشیدی، هرگز نمی گذاشتی پشت چرخ زمان خم شود.

برداشت: اگر زمین را می‌خورده‌ای، از بارش ابر بر آن بی‌خبر می‌ماندی.

برداشت: اگر دل با محبت و راز و رمز آشنا بودی، می‌توانستی این سخنان را بیان کنی؛ اما تو در این دنیا از اسرار و حقایق دوری، پس نمی‌توانی این احساسات را منتقل کنی.

برداشت: اگر از خاک و آب به وجود آمده‌اید، پس باید دارای پایی محکم و استوار باشید تا بتوانید از دنیای مادی خود فراتر بروید.

برداشت: این عشق به جایی رسیده که پای شما را محکم و استوار می‌کند و هیچ ضعفی را تحمل نمی‌کند.

برداشت: به این بگو که تو شمس الدین تبریزی هستی و اینجا به پایان می‌رسد، خدا بهتر می‌داند.