غزل شمارهٔ ۱۴۹۹

برداشت: بیا که به خاطر عشق تو دیوانه شدم و اگر در شهری زندگی می‌کردم، آنجا هم ویرانه و خراب شده بودم.

برداشت: به خاطر عشق تو از خانواده و مکان خود فاصله گرفتم و در عذاب عشق تو، به خانه‌ای جدید پناه بردم.

برداشت: زمانی که اینقدر تنبل و بی‌حوصلگی داشتم که نمی‌توانستم چیزی بگویم، اما وقتی چهره‌ات را دیدم، به یکباره حالتی از مردانگی و شجاعت به من دست داد.

برداشت: وقتی که جان خود را در وجود تو دیدم، از خانواده و نزدیکان خود دور شدم و به بیگانگان پیوستم.

برداشت: من شب و روز داستان عاشقان را می‌خواندم، اما حالا در عشق تو به خود داستانی تبدیل شده‌ام.