غزل شمارهٔ ۱۴۹۸

برداشت: بیا که من از هر کس غیر از تو دل‌زده شدم و حتی اگر خوابیده بودم، با آمدنت بیدار شدم.

برداشت: بیا ای عزیز، که من تا روز قیامت در این خانهٔ شادمانی و مستی ساکن خواهم بود.

برداشت: با بال و پر خود، گل را به بلندی‌های دور می‌پاشم و مانند پرنده‌ای در آسمان شدم.

برداشت: من به دلیل ترس، دنیا را تلخ و ناگوار دیدم و در این شرایط مانند کسی شدم که به خاطر سختی‌ها و مشکلات، برای حل مسائل، به آرامی و با صداقت عمل می‌کند.

برداشت: عقیده‌ای شیرین و خوشایند برای خود بسازید؛ زیرا من از این جام شیرین سرمست شدم.

برداشت: مدتی از دیگران فاصله گرفتم و جدا شدم، اما حالا خودم به ایستایی و دوری از خودم دچار شدم.

برداشت: از وضعیت دیگران درس گرفتم و حالا خودم به نشانه‌ای برای چشم‌ها تبدیل شدم.

برداشت: ای دوست، به من نگاه کن و ببین که من خود به رازهای دنیا آگاه شدم.

برداشت: سر من به قدری پیچیده و پر از افکار و مسائل گوناگون شده است که به خاطر این پیچیدگی‌ها، به سمت جبهه و دستار گرایش پیدا کرده‌ام.

برداشت: من مانند نقطه‌ای محبوس بودم و چون پرگار به دور آن گشتم، آزاد شدم.