غزل شمارهٔ ۱۴۹۶

برداشت: نمی‌دانم چه دیدم که شب گذشته من را مست کرده و مانند مجنون‌ها از قید و بند عقل خود رهایی یافتم.

برداشت: تنها زمانی که بیدارم، خواب می‌بینم و این خواب واقعی نیست. تا زمانی که این درد وجود دارد، من در این حالت هستم.

برداشت: آیا من چهره واقعی عشق را دیده‌ام که در خواب به آن عشق می‌ورزم؟

برداشت: بیا ای عشق، که تو مانند جان در بدنم هستی؛ به خاطر تو از قید و بند جسم آزاد می‌شوم.

برداشت: مرا گفتی که از محدودیت‌ها خارج شدم، و زمانی که گفتی که بطری را بشکن، من این کار را کردم.

برداشت: تو به من گفتی که از جمع دوستان دور شوم، و من نیز از همهٔ آنها دل کنده و تنها به تو وابسته شدم.

برداشت: دل مرا از خستگی پر کردی، گناه من این بود که به دنبال تصویری از تو در نگاهت بودم.

برداشت: ای کاش مرا به سوی خود ببر، تا در سایه‌ات به آرامش برسم و از عشق تو جانم را فدای تو کنم.

برداشت: در هر تار موی تو، دنیایی از علم و معرفت وجود دارد. من از دنیای واقعی فاصله گرفته‌ام و به زیبایی‌های تو توجه کرده‌ام.

برداشت: در هفتمین سطح زمین، من با تو در اوج هستم؛ ولی در هفتمین آسمان، بدون تو به پایین‌ترین مرتبه رسیده‌ام.