غزل شمارهٔ ۱۴۹۵

برداشت: اگر تو در عشق حضور نداری، پس بی‌مورد از دوستان نامناسب فاصله بگیر و دوری کن.

برداشت: تو مانند پرنده‌ای هستی که به دانه علاقه‌مند است و در جهان حتی یک دانه بدون دام وجود ندارد.

برداشت: با فردی که روحیه‌ای ناپسند و بی‌اعتبار دارد، ارتباط نداشته باش، زیرا در دید عاشقان، همه احترام و شأن خاصی دارند.

برداشت: اگر کسی به ناموس تو تعرض کند، او را از بین ببر و خونش را بنوش.

برداشت: این احساس عشق و شوق هزاران زیبایی و ناز دارد. بی‌دلیل ناز نکن و خود را به آرامش بسپار.

برداشت: رقبای‌ خود را در آتش صبر آزمایش کن، چون این آتش در گذر زمان به آب تبدیل می‌شود.

برداشت: به من نشان بده که چگونه به خمخانه بروم، زیرا من به خاطر یک جام، تمام دنیا را فدای مستی خود کرده‌ام.

برداشت: اگر در ورودی برادر قلاشان بسته باشد، من از بام وارد شدم.

برداشت: من به خاطر شادی و خوشی‌های زندگی، در مقابل آن پیر میخانه جانم را فدای می‌کنم. چه زیبایی در این مرگ و چه خوشی در این زندگی و سرانجام من.