غزل شمارهٔ ۱۴۹۳

برداشت: ما عاشق و حیران و مجذوب شهر دمشق هستیم، جان‌مان را فدای این عشق کرده‌ایم و دل‌مان به آرزوی دمشق وابسته است.

برداشت: از صبحی که خوشبختی و شادی از آن سمت تابید، ما هر عصر و صبح در حال مستی و سرخوشی در سحرهای دمشق هستیم.

برداشت: ما از دروازه‌ای وارد شده‌ایم که به عشق منتهی می‌شود، چون از یار خود جدا شده‌ایم و در این مسیر، به سرزمین سبز و زیبای دمشق می‌رسیم.

برداشت: آیا از چشمه‌ای به نام بونواس آبی نوشیدی؟ ما عاشق دست زیبای آب‌کش دمشق هستیم.

برداشت: با دست خود به کتاب قرآن عثمان قسم می‌خورم که ما دل‌باخته و عاشق آن زیبای خاموش در دمشق هستیم.

برداشت: در مورد مشکلات و دشواری‌ها، هیچ‌کس نمی‌داند که چه زیبایی‌ها و شگفتی‌هایی در صحنه‌های مختلف زندگی وجود دارد.

برداشت: بر بلندایی قرار می‌گیریم مانند مسیح در گهواره، در حالی که مانند راهبی سرمست و خوشحال از شراب دمشق هستیم.

برداشت: در سایه درختی زیبا و بزرگ در یک مکان سلطنتی، ما احساس آرامش و تازگی کردیم و به یاد دمشق افتادیم.

برداشت: میدان به رنگ سبز درآمده و ما نیز به سمت آن می‌رویم، انگار که از زلف کسی می‌چرخیم و در بیابان دمشق قرار داریم.

برداشت: ما بی‌حس و بی‌مزه نخواهیم بود، چون وقتی در طعم و مزه فرورفتیم، به زیبایی‌های شرق دمشق خواهیم رسید.

برداشت: در کوهستان صالح، کانی از گوهر وجود دارد و ما به خاطر آن گوهر، در دریای دمشق غرق شده‌ایم.

برداشت: دمشق مانند بهشت دنیاست و ما به خاطر دیدار تو در انتظار زیبایی‌های این شهر هستیم.

برداشت: ما بار دیگر از روم به سمت شام می‌رویم، چرا که موهایمان مانند پرده‌ای زیبا، شبیه به زیبایی‌های دمشق است.

برداشت: اگر شمس الحق تبریز آنجا باشد، ما هم مولای دمشق هستیم و چه مولای بزرگی داریم.