غزل شمارهٔ ۱۴۹۱

برداشت: همه موجودات خوب و زیبا هستند جز این جسم که ما به آن وابسته‌ایم، زیرا از حماقت خود به آن آسیب زده‌ایم.

برداشت: اگر امکان دارد، از تمایلات و خواسته‌های خود فرار کن؛ زیرا تمام بدبختی‌ها و رنج‌ها ناشی از خواسته‌های بی‌مورد است.

برداشت: به خدا قسم، هیچ راه نجاتی جز از چهره‌ی آن اسب زیبا وجود ندارد که ما در کنار آن به زیبایی‌های طبیعت نگاه می‌کردیم.

برداشت: هر روز که از خواب بیدار می‌شوی، خودت را تمیز کن و از مشکلات و دردهای گذشته دور شو، زیرا ما گاهی اوقات به سختی‌هایی برخوردیم که باید آن‌ها را فراموش کنیم.

برداشت: در زمانی که انسان‌ها در سختی و مشکلات قرار می‌گیرند، همه به یاد خدا می‌افتند و درمیابند که به او نیاز دارند و در واقع ما همه به نوعی به خدا وابسته‌ایم.

برداشت: هر دانه‌ای که برداشتیم، به‌نوعی دام مشکلات بود. ما به سوی تو حرکت کردیم، در حالی که دل شیشه‌ای و جسم خسته داشتیم.