غزل شمارهٔ ۱۴۸۷

برداشت: امروز آن‌قدر در دنیای خود غرق هستم که هیچ چیز دیگر را احساس نمی‌کنم. مثل اینکه خر از سنگینی بارش خبر ندارد یا گل از وجود خارهایش بی‌خبر است.

برداشت: امروز حال من به‌قدری با یارم درهم آمیخته است که حتی خودم هم نمی‌توانم تشخیص دهم که کدام بخش از این احساس به من تعلق دارد و کدام بخش به یارم مربوط می‌شود.

برداشت: دیروز باده‌ای نوشیدم که مرا از حال خود برد و امروز نمی‌دانم چه باید بکنم، زیرا که یار از من دور است و راهی برای رسیدن به او نمی‌شناسم.

برداشت: دل من پارسال با دو بال (خوف و رجا) سیر و سلوک می‌کرد اما امروز چنان شد که پر را از پرواز تشخیص نمی‌دهم (پار اول یعنی پارسال، پار دوم یعنی پرواز)

برداشت: چهره غمگین و زار من مانند طلای زرین است و من نمی‌دانم که آیا رستم از من شکایت می‌کند یا نه؛ چون شکایت زر از زار برایم قابل درک نیست.

برداشت: مردم عاشق به خاطر واقعیت‌های زندگی، در کارهای دنیا دچار نقص و کوری هستند، اما من مانند آن‌ها نیستم؛ زیرا به دلیل نادانی، از کارها بی‌خبرم.

برداشت: بافنده خطاکار و مست ما نخ‌ها را پاره کرد و می‌گفت که خطا را از نخ تشخیص نمی‌دهم. (معنای اصلی بیت را باید با توجه به سایر ابیات درک کرد که مولانا برای نشان دادن اوج مستی با کلمات کر و کار، تر و تار و ... این غزل را سروده طوری که می‌شود با نگاه به معنی تردامن (گناهکار و خطاکار)  آنگاه می‌توان « تَر » را گناه و خطا معنا کرد وگرنه تر در لغت‌نامه معنای خطا نمی‌دهد)

برداشت: من هیچ اطلاعی از صدای خودم ندارم، اما با این حال رازهایی را بیان می‌کنم که خودم هم از آن‌ها بی‌خبر هستم.

برداشت: مثل ترازو و گز هستم که بازار را می‌سازم اما (سود و زیان) بازار برای من اهمیتی ندارد (گز همان ابزار فلزی است که پارچه‌فروش‌ها برای اندازه‌گیری بکار می‌برند)

برداشت: مانند قلمی در انگشتان عشق هستم که می‌نویسد اما (خود) آگاه نیست که چه می‌نویسد