غزل شمارهٔ ۱۴۸۶

برداشت: روح من همچون آینه‌ای است که رازها را نشان می‌دهد، بنابراین نمی‌توانم بگویم که ندانم.

برداشت: از بدن دور شدم و از روح هم دوری می‌جویم؛ به خدا قسم نمی‌دانم که من از این‌ها هستم یا از آن‌ها.

برداشت: ای کسی که به دنبال کسب معارف و حکمت هستی، بدان که برای رسیدن به این هدف، باید از خود بگذری و از تعلقات دنیوی فاصله بگیری. نگاه نکن که من چه شکلی هستم، چون واقعاً اینطور نیست که به نظر می‌رسم.

برداشت: به جای اینکه به نادرستی‌ها و انحرافات من نگاه کنی، به حقیقتی که بیان می‌کنم توجه کن. داستان من شبیه به تیر است و خودم مانند کمان.

برداشت: این سر مانند کدو است و این لباس من در تنم. در این بازار پر از هیاهوی جهان، نمی‌دانم چه زمانی باید بمانم یا بروم.

برداشت: وقتی که کدو به سر من پر از شراب است، من از آن نمی‌چشانم و به آن نگاه می‌کنم و از آن لذت می‌برم.

برداشت: اگر من از او قطره‌ای بردارم، تو قدرت حق را ببین که از دریا چه جواهری به دست می‌آورم.

برداشت: چشم‌های من مانند ابری شده که از اشک پر شده است و در نتیجه آن، جوهر و essence دریا به کیفیت وفا بر آسمان خواهد رسید. این ابر روان و در حال حرکت من نیز نشان‌دهنده این حالت است.

برداشت: در حضور شمس الحق تبریز بهره‌مند می‌شوم و شادابی و زیبایی مانند شکوفه‌های سوسن در کلامم پدیدار می‌شود.