غزل شمارهٔ ۱۴۸۵

برداشت: صبح شده و زمان خوشی است. از نشانه‌های بد و مشکلات دور شده و به سمت آرامش و خوبی پیش برویم.

برداشت: ما درخواستی برای جنگ و نبرد نداریم و درباره دیگران سخن نمی‌گوییم. اکنون زمان وصال است و باید با زیبایی و شادی به این لحظه خوش بیاییم.

برداشت: صورت تو مانند گلستان است و لب‌های تو همچون شکر می‌باشند. در سایه این دو زیبایی، ما همگی به استقبال شادی و لذت می‌آییم.

برداشت: خورشید چهره‌ی زیبای تو مانند تیغی بران و تیز است، شاید من هم مانند ماه شب‌پوش به پیش تو بیایم.

برداشت: موی تو به اندازه شب قدر با ارزش است و چهره‌ات مانند نوروز، روز تازه و با طراوتی را به ارمغان می‌آورد. ما در میان روز و شب، مانند سحر به دنبال تو خواهیم آمد.

برداشت: ما نمی‌دانیم که این ظاهر چه شکلی است، اما اگر تو به طور متفاوتی ظاهر شوی، ما نیز تغییر خواهیم کرد.

برداشت: تو هم‌چون خورشیدی هستی که در جهان می‌تابی و ما مانند ذراتی هستیم که در این نور پنهانیم؛ ما باید از این روزن به تو برسیم تا ظاهر شویم و در نظر آييم.

برداشت: خورشید وقتی که به زیبایی تو نگاه می‌کند، گیج و حیران است. بنابراین ما هم تعجبی نداریم که محو تماشای تو شویم.

برداشت: گفتم وقتی بیایید، درهای زیادی را باز کنید. آن‌ها پاسخ دادند که این کار ممکن است، اما اگر ما بیاییم.

برداشت: گفتم که مانند دریا، آب به سمت جوی نمی‌رود، اما وقتی که آب روان به سفر می‌رود، به سوی او می‌آید.

برداشت: ای سخنگوی پنهان، سخن بگو تا ما از اخبار خوشحال کننده باخبر شویم و از مطالب جالب آگاه گردیم.