غزل شمارهٔ ۱۴۸۴

برداشت: امروز آنقدر خوشحال و سرمستیم که دیگر نمی‌توانیم به گذشته و ندامت‌ها فکر کنیم. از این رو، بی‌پروا بگذارید لیوان شراب را بشکنیم و از لذت آن بهره‌مند شویم.

برداشت: اگر شراب از بین برود، از بین رفتن آن برای ما کافی است. ما به خوبی می‌دانیم حتی اگر رنگ آن را نشناسیم.

برداشت: نوشیدنی‌ای که از زوال نشأت می‌گیرد، چیزی را داراست. اگر ما همچنان به نوشیدن این باده ادامه دهیم، چیزی از آن نخواهیم داشت.

برداشت: از چیزی که به آن وابسته‌ای، بگذر؛ زیرا آن چیز نه واقعی است و نه ما در آن واقعیّت داریم.

برداشت: با ناز و عشوهٔ تو شاد و سرمست هستیم و جزو اسیران عشق تو به حساب می‌آییم. با جوانی و شانس تو در کنار هم پیمان بسته‌ایم و از زندگی لذت می‌بریم.

برداشت: گفتی که چه چیزی به تو بگویم و این پند چه فایده‌ای دارد، چون ما همان چیزی هستیم که سرنوشت از ابتدا برای ما تعیین کرده است.

برداشت: این نصیحت من از سرنوشت اولیه هیچ تفکیکی ندارد؛ زیرا از آن سرنوشت به این سرنوشت، تفاوتی نمی‌توانیم قائل شویم.

برداشت: گفتی که از محبوب ما دور افتاده‌ای، اما ما در کنار محبوب غیر از غم و اندوه محافطت شده‌ایم.

برداشت: معشوق مانند درختی است که ما به آن آویخته‌ایم؛ اگر او از ما دور شود، دیگر چیزی از ما باقی نخواهد ماند.

برداشت: زمانی که از غم و اندوه خالی شویم، به هیچ چیز اهمیت نمی‌دهیم. وقتی که وجودی نداریم، هم این هستیم و هم آن.

برداشت: غم را باید مانند شکر شیرین پذیرفت و خوشحال باش که ای غم، به ما بیا که ما اکسیر غم‌ها هستیم.

برداشت: زمانی که برگ درختان می‌افتد، پیله‌ای شکل می‌گیرد. ما نیز مانند پیله‌ای هستیم که در عشق به وجود آمده‌ایم و بدون این عشق، مانند بی‌برگی در جهان هستیم.

برداشت: ما در زمانی هستیم که هیچ چیز از ما باقی نمانده و حتی وقتی پای نداریم، همچنان به حرکت و دویدن продолжаем.

برداشت: ما در حال حاضر سکوت می‌کنیم و باقی صحبت‌ها را زمانی خواهیم گفت که دیگر حرفی برای گفتن نداشته باشیم.