غزل شمارهٔ ۱۴۸۳

برداشت: امروز از خودمان و هویت‌مان ناخودآگاه شده‌ایم و دیگر از دیگران تمایز نمی‌شناسیم. به قدری در حال و هوای مستی غرق شده‌ایم که حتی راهی به خانه‌مان را نمی‌شناسیم.

برداشت: در عشق تو، ما از عقل و خرد خود بیرون رفتیم و جز حالت عشق و دیوانگی چیزی نمی‌دانیم.

برداشت: در باغ، تنها تصویر چهره دوست را می‌بینیم و از شاخ و برگ تنها حالتی شاد و سرمست را درک می‌کنیم.

برداشت: گفتند که در این تله یک دانه‌ای قرار داده شده است. ما هم در این تله قرار داریم به گونه‌ای که متوجه دانه نمی‌شویم.

برداشت: امروز درباره این نکته و داستان صحبت نکنید، زیرا کسی دلش را به افسانه‌ها نمی‌دهد و ما هم از آن داستان‌ها آگاهی نداریم.

برداشت: وقتی شانه در آن موها فرو رفت، دل ما چنان غرق در احساس و بی‌خبری شد که دیگر نمی‌دانیم از کجای زلف تو به سمت شانه رفته‌ایم.

برداشت: شراب بده و زیاد نپرس که این چندمین لیوان است، زیرا از یاد تو ما دیگر نمی‌دانیم چقدر از شراب در پیمانه ریخته‌ایم.