غزل شمارهٔ ۱۴۸۱

برداشت: ما مانند شمعی هستیم که عشق در وجودمان شعله‌ور است و همچون پروانه‌ای که به سوی شمع می‌رود، به عشق دیگران گرازی داریم و تحت تأثیر آن قرار می‌گیریم.

برداشت: با شور و هیجان مردانه‌ای به میدان رفتیم تا نشانمان را بزنیم و به حقیقت و واقعیت دست پیدا کنیم.

برداشت: در اولین منزل، دست کم دو فرسنگ با تو فاصله داریم و در کاروان امت مرحوم به مقصد رسیده‌ایم.

برداشت: ماه که نه در بالا است و نه در پایین، تابیده است و ما به جایی رسیده‌ایم که نه خوب و نه بد وجود دارد.

برداشت: ما به مرحله‌ای رسیدیم که آن گوهر نایاب و بزرگ که در هیچ چیزی نمی‌گنجد، به دست کوردلان و بدخواهان رسید.

برداشت: با آیه‌ی کرسی به سمت عرش و جایگاه الهی رفتیم، تا به مرحله‌ای رسیدیم که زندگی را مشاهده کردیم و به اصول و حقیقت عالم تحقق پیوستیم.

برداشت: امروز در این باغ با زیبایی و سر و صدایی خوشحالیم تا فکر نکنی که به ناامیدی و بی‌احساسی رسیده‌ایم.

برداشت: بگذاریم ویرانی را به یادگیری‌امان، چرا که ما در این سرزمین به پرواز درنمی‌آییم، هرچند که در این سرزمین حضور داریم.

برداشت: ما پیمان را با قیصر رومی شکستیم، به تبریز برو و داستان را بگو که در روم به چه حالتی رسیدیم.